Transmenu powered by JoomlArt.com - Mambo Joomla Professional Templates Club

     Związek Producentów Cukru w Polsce, reprezentujący wszystkich producentów cukru w Polsce, z ubolewaniem przyjął decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, pana Marka Sawickiego, o podpisaniu rozporządzenia w sprawie warunków zakupu i dostawy buraków cukrowych przeznaczonych do produkcji cukru w ramach kwoty produkcyjnej cukru.

      Biorąc pod uwagę dopiero co zakończoną drastyczną reformę regulacji rynku cukru, w wyniku której Polska stała się importerem netto cukru oraz w obliczu dalszych niedalekich zmian obecnych regulacjii branżowych, sektor wymagaprzewidywalności i pewności prawnej, które pozwolą na prowadzenie zrównoważonej i konkurencyjnej produkcji cukru w Polsce, z korzyścią zarówno dla plantatorów, jak i producentów cukru.

     Przepisy, które znalazły się w rozporządzeniu, w szczególności zakładające jednostronne, uznaniowe narzucenie producentom cukru prawnego obowiązku podziału części przychodów w stosunku 50% / 50% stanowią daleko idącą, niekorzystną i niedopuszczalną ingerencję regulacyjną w rynek produkcji cukru w Polsce, zagrażającą jego trwałości, ignorującą dotychczasową praktykę stosowaną w relacjach pomiędzy producentami a rolnikami i obniżającą konkurencyjność producentów cukru działających w Polsce w stosunku do innych producentów w Europie i na świecie. Wpłyną również znacznie na podniesienie kosztów produkcji cukru w kraju, co może się przełożyć także na ceny cukru na rynku.

     Wbrew wymogom prawnym oraz zapewnieniom Ministra rozporządzenie uwzględnia jedynie interesy plantatorów buraka cukrowego, całkowicie pomijając drugiego uczestnika rynku - producentów cukru, którzy od samego poczętku zgłaszali stanowczy przeciw wobec tego rozporządzenia. Takie działanie podważa zaufanie do Państwa Polskiego jako do państwa prawa i narusza zasadę praworządności określoną w Konstytucji RP, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

     Związek Producentów Cukru w Polsce stoi na stanowisku, że rozporządzenie jest niezgodne z prawem, ukierunkowane na uzyskanie określonych korzyści politycznych, a przede wszystkim niezwykle szkodliwe dla stabilności i przyszłości całego rynku cukru w Polsce. W dłuższej perspektywie zagraża produkcji cukru i uprawie buraka w Polsce oraz działa na niekorzyść nie tylko producentów cukru, ale również plantatorów buraka cukrowego.

Stanowisko

Związku Producentów Cukru w Polsce

w przedmiocie wskaźników emisyjności dla przemysłu cukrowniczego

w ramach europejskiego systemu handlu emisjami w latach 2013-2020

         W związku z pracami prowadzonymi na poziomie Unii Europejskiej dotyczącymi wskaźników emisyjności, na podstawie których będą rozdzielane bezpłatne uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych w ramach europejskiego systemu handlu uprawnieniami do emisji na lata 2013-2020, Związek Producentów Cukru w Polsce, zrzeszający wszystkich producentów cukru działających w Polsce, pragnie zwrócić uwagę na szczególną i bardzo trudną sytuację przemysłu cukrowniczego.

         Zgodnie z wewnętrznymi szacunkami europejskiej branży cukrowniczej, cukrownie w Polsce będą narażone na brak ok. 50% uprawnień do emisji, które będą zmuszone zakupić na rynku pomimo faktu, że sektor cukrowniczy został zaliczony do grupy sektorów narażonych na „wyciek emisji”. Zgodnie z naszymi wyliczeniami oznacza dla instalacji do produkcji cukru w Polsce to koszt ponad 20 mln EUR średniorocznie w całym okresie III fazy. Biorąc pod uwagę ewentualną konieczność poniesienia tak znacznych kosztów, zwłaszcza w kontekście zakończenia czteroletniego okresu głębokiej restrukturyzacji sektora w całej UE, Związek obawia się, że przyjęcie wskaźników emisyjności dla przemysłu cukrowniczego w oparciu o obecne propozycje może narazić sektor na znaczną utratę konkurencyjności.

         Jednocześnie chcielibyśmy przypomnieć, że produkcja cukru zarówno, w Europie jak i w Polsce, oparta jest na limitach cukru przydzielonych przez Unię Europejską. Z jednej strony mamy więc do czynienia z rozporządzeniem UE co do możliwych kwot produkcji cukru, z drugiej zaś strony działania, które w żaden sposób nie zapewniają nam uprawnień niezbędnych do wyprodukowania kwotowej wielkości.

         W związku z powyższym, Związek Producentów Cukru w Polsce uważa, że w procesie prac nad wskaźnikami emisyjności, konieczne jest uwzględnienie następujących postulatów przemysł cukrowniczego: 

1. Branża przemysłu cukrowniczego jako oddzielny sektor

 Pierwszą niezbędną kwestią, którą naszym zdaniem należałoby podnieść to fakt, iż przemysł cukrowniczy powinien być traktowany jako oddzielny sektor wyodrębniony w przepisach w obszarze handlu emisjami, podobnie jak ma to miejsce w przypadku sektora papierniczego czy cementowego. Specyfika branży jest na tyle skomplikowana, iż indywidualne podejście jest konieczne. Dotychczas sektor cukrowniczy próbuje się przypisać w zależności od instalacji do innych sektorów typu wapienniczego (przypadek instalacji pieców wapiennych) czy energetycznego (przypadek instalacji elektrociepłowni) W dalszej części stanowiska wykazujemy na czym specyfika instalacji cukrowniczych polega. 

1. Okres referencyjny – rok 2009

             W przypadku przemysłu cukrowniczego w Polsce konieczne jest przyjęcie roku 2009 jako okresu referencyjnego, ponieważ jedynie ten rok może odzwierciedlić konsekwencje reformy rynku cukru rozpoczętej w 2006 r. W ramach tej reformy, w latach 2006/07-2009/10, UE postanowiła przeprowadzić bardzo głęboką restrukturyzację europejskiego sektora cukrowniczego, która doprowadziła do zamknięcia w Polsce ponad 10 cukrowni, ogólnego obniżenia produkcji o 367 tys. ton cukru oraz do częściowego przeniesienia produkcji ze zlikwidowanych zakładów do bardziej wydajnych cukrowni. Przyjęcie innego okresu referencyjnego niż proponowany spowoduje, że nowe emisje z tych zakładów nie zostaną uwzględnione. Dlatego stoimy na stanowisku, że wobec ogromnych zmian, jakie nastąpiły na rynku cukru, tego rodzaju rozwiązanie byłoby przejrzyste i niedyskryminujące. Warto zwrócić uwagę, że sektor cukrowniczy jest prawdopodobnie jedynym sektorem, który  przyjąłby ten okres referencyjny, ponieważ był to okres znaczącego spowolnienia gospodarczego, a co za tym idzie i produkcji.  

1. Benchmark oparty na faktycznie wykorzystywanym paliwie, a nie na gazie

          Związek Producentów Cukru w Polsce stoi na stanowisku, że przyjęcie wskaźników emisyjności w oparciu o gaz jest dla przemysłu cukrowniczego rażąco niesprawiedliwe. Działające w Polsce cukrownie znajdują się w bardzo dużej odległości od głównych gazociągów, brak jest odpowiedniej infrastruktury umożliwiającej przesyłanie gazu do zakładów. Dlatego konieczne jest przyjęcie wskaźników emisji opartych na paliwie, które faktycznie jest wykorzystywane w procesie produkcji. Przyjęcie rozwiązania opartego na wskaźnikach emisyjności gazu spowodowałoby negatywnie konsekwencje dla cukrowni operujących w Polsce. Większość z nich to odseparowane fabryki działające w oparciu o węgiel. Prawie sto procent naszych zakładów zlokalizowane jest tam, gdzie dostępny jest surowiec w postaci buraków cukrowych. Jest to oczywiście racjonalne podejście w zakresie transportu, a co za tym dalej idzie również wiąże się naturalnie ze znaczącymi oszczędnościami w zakresie emisji gazów nie tylko cieplarnianych. Co roku nasze zakłady przerabiają kilkanaście milionów ton buraków cukrowych i transportują do plantatorów kilka milionów ton pasz powstałych przy produkcji. Nieuzasadnionym z ekonomicznego, a przede wszystkim ekologicznego punktu widzenia, wydaje się inna forma naszej działalności. Kosztem, który w związku z tą sytuacją ponosimy jest oczywiście brak dostępu do pełnej infrastruktury, jaką mają podmioty z innych branż przemysłu w Polsce.    

1. Wytwarzanie energii przede wszystkim na własne potrzeby

      W związku z wyżej opisaną koniecznością lokowania naszych zakładów produkcyjnych i  odseparowaniem cukrowni od dużych instalacji wytwarzających energię cieplną i elektryczną, własne wytwarzanie energii jest koniecznością. Wysoce wydajne skojarzone wytwarzanie ciepła i energii elektrycznej (CHP) na miejscu jest w cukrowniach standardem a zarazem jedyną możliwością zabezpieczenia produkcji. Zapobiega to dużej ilości emisji w porównaniu z równoważnym zaopatrzeniem z sieci elektrycznej. Wysoce wydajne, skojarzone wytwarzanie ciepła i energii elektrycznej stosowane w procesie produkcji nie powinno być powodem do klasyfikowania cukrowni jako „producentów ciepła i energii elektrycznej”. Nie należy traktować producentów cukru jako dostawców energii elektrycznej, ponieważ przemysł cukrowniczy wytwarza tego rodzaju energię przede wszystkim na potrzeby własnego procesu produkcyjnego. W niektórych przypadkach zakłady dostarczają również ciepło do społeczności lokalnych, jednak jest to uwarunkowanie historyczne związane z faktem, że cukrownie są jedynymi dostawcami tej energii na danym obszarze. W związku z powyższym uzasadnione, także pod względem efektu ekologicznego, wydaje się być zapewnienie uprawnień również na tę część naszej działalności.  

1. Emisja z pieców wapiennych używanych w przemyśle cukrowniczym

        Piece wapienne wykorzystywane w sektorze cukrowniczym są zależne od paliwa oraz mają ograniczoną rzeczywistą emisję. Aby uniknąć trudnego (i z pewnością kosztownego) zadania mierzenia dokładnej rzeczywistej emisji z pieców wapiennych w cukrowniach, stosuje się metodę oszacowania emisji i jest to system zaakceptowany przez władze krajowe w UE. W praktyce całkowita emisja dla pieców wapiennych w cukrowniach jest wyliczana jako 100% emisji ze zużytego paliwa. Dlatego uważamy, że na cele benchmarkingu dobrym rozwiązaniem mogłoby być uznanie emisji z pieców wapiennych w cukrowniach jako emisji procesowych wyliczanych na podstawie ilości zużytego paliwa albo zastosowanie benchmarku spalania opartego na antracycie/koksie. Jednakże w ocenie Związku najdogodniejsze byłoby całkowite wyłączenie pieców wapiennych z systemu z uwagi na wysokie koszty w stosunku do emisji
(średnio 3 000 t/cukrownię).

        Mając na uwadze powyższe uwagi, Związek Producentów Cukru w Polsce stoi na stanowisku, że przyjęcie wskazanych postulatów pozwoli uniknąć zakupu przez sektor cukrowniczy znacznej ilości uprawnień do emisji w ramach europejskiego systemu handlu uprawnieniami do emisji na lata 2013-2020, a tym samym ponoszenia wielomilionowych kosztów i niebezpieczeństwa utraty konkurencyjności.

 stanowisko_zpc_-_benchmarking_20.04.10 71.11 Kb